Wymagania edukacyjne na poszczególne oceny przy realizacji programu i podręcznika ,,Chemia 8” MAC

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
1	Wzory i nazwy wodorotlenków	–	podaje przykład wodorotlenku;
–	definiuje pojęcie: wodorotlenek;
–	podaje wzór ogólny wodorotlenków;
–	opisuje wygląd przykładowego wodorotlenku;
–	zapisuje wzory prostych wodorotlenków, np. NaOH, KOH, i podaje ich nazwy.	–	opisuje wygląd niektórych wodorotlenków;
–	rozpoznaje wzory wodorotlenków;
–	wyjaśnia, co to jest wodorotlenek;
–	zapisuje wzory sumaryczne wodorotlenków;
–	ustala nazwy wodorotlenków na podstawie wzoru sumarycznego;
–	ustala wzór sumaryczny na podstawie nazwy wodorotlenku.	–	definiuje pojęcie: zasada;
–	wyjaśnia budowę wodorotlenków;
–	odczytuje
z tabeli rozpuszczalności wodorotlenków i soli rozpuszczalność danego wodorotlenku.	–	wskazuje różnicę między wodorotlenkiem a zasadą;
–	analizuje właściwości fizyczne prostych wodorotlenków zawarte w informacji w kartach charakterystyk.	–	porównuje wygląd różnych wodorotlenków;
–	przewiduje skutki zetknięcia skóry
z wodorotlenkiem oraz z zasadą.	
2	Wodorotlenki pierwiastków 1 grupy	–	podaje przykłady wodorotlenków pierwiastków 1 grupy;
–	rozpoznaje wzory prostych wodorotlenków i kwasów;
–	opisuje właściwości wodorotlenku sodu;
–	opisuje zastosowania wskaźników;
–	definiuje pojęcia: wodorotlenek i zasada;
–	opisuje zastosowania wodorotlenku sodu.	–	rozpoznaje wzory wszystkich wodorotlenków i kwasów;
–	zapisuje wzory sumaryczne wodorotlenków pierwiastków 1 grupy: NaOH, KOH i podaje ich nazwy;
–	zapisuje równania reakcji otrzymywania wodorotlenków pierwiastków 1 grupy
w formie cząsteczkowej; wskazuje na zastosowania wskaźników,
np. fenoloftaleiny
i uniwersalnego papierka wskaźnikowego.	–	tłumaczy, jak zapisać wzory sumaryczne wodorotlenków pierwiastków 1 grupy: NaOH, KOH, i bezbłędnie podaje ich nazwy;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać rozpuszczalność wybranych wodorotlenków pierwiastków 1 grupy;
–	projektuje doświadczenie, w wyniku którego z metalu 1 grupy można otrzymać wodorotlenek;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	porównuje właściwości wodorotlenków pierwiastków 1 grupy;
–	rozróżnia pojęcia: wodorotlenek i zasada.	–	projektuje doświadczenia, w wyniku których można otrzymać wodorotlenek pierwiastka 1 grupy
(np. NaOH);
–	rozróżnia doświadczalnie roztwory kwasów
i wodorotlenków za pomocą wskaźników.	–	projektuje i przeprowadza doświadczenie pozwalające otrzymać wybrane wodorotlenki pierwiastków 1 grupy
z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa;
–	przewiduje efekty reakcji chemicznej prowadzącej do otrzymania dowolnego wodorotlenku 2 grupy.	

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
3	Wodorotlenki pierwiastków 2 grupy	–	podaje przykłady wodorotlenków pierwiastków 2 grupy;
–	rozpoznaje wzory prostych wodorotlenków i kwasów;
–	opisuje niektóre właściwości wodorotlenku wapnia;
–	definiuje pojęcia: wodorotlenek, zasada;
–	opisuje zastosowania wodorotlenku wapnia.	–	rozpoznaje wzory wszystkich wodorotlenków i kwasów;
–	zapisuje wzory sumaryczne wodorotlenków pierwiastków 2 grupy,
np. Ca(OH)2, i podaje ich nazwy;
–	zapisuje równania reakcji otrzymywania wodorotlenków pierwiastków 2 grupy
w formie cząsteczkowej; wskazuje na zastosowania wskaźników,
np. fenoloftaleiny
i uniwersalnego papierka wskaźnikowego;
–	opisuje zastosowania niektórych wodorotlenków pierwiastków 2 grupy;
–	opisuje właściwości wodorotlenków pierwiastków 2 grupy (np. Ca(OH)2).	–	tłumaczy, jak zapisać wzory sumaryczne wodo- rotlenków pierwiastków
2 grupy i bezbłędnie podaje ich nazwy;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać rozpuszczalność wybranych wodorotlenków pierwiastków 2 grupy;
–	projektuje doświadczenie, w wyniku którego z metalu 2 grupy można otrzymać wodorotlenek;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowa- dzanych na lekcji;
–	porównuje właściwości wodorotlenków pierwiastków 2 grupy;
–	rozróżnia pojęcia: wodorotlenek i zasada;
–	tłumaczy różnicę między zasadą wapniową
a wodorotlenkiem wapnia.	–	projektuje i przeprowadza doświadczenia, w wyniku których można otrzymać wodorotlenek pierwiastka 2 grupy (np. Ca(OH)2);
–	rozróżnia doświadczalnie roztwory kwasów
i wodorotlenków za pomocą wskaźników.	– projektuje i przeprowadza doświadczenie pozwalające otrzymać wybrane wodorotlenki pierwiastków 2 grupy
i uwzględnia zasady bezpieczeństwa;
– przewiduje efekty reakcji chemicznej prowadzącej do otrzymania dowolnego wodorotlenku pierwiastka 2 grupy.	
4, 5	Wodorotlenki nierozpuszczalne w wodzie	–	rozpoznaje wzory wodorotlenków;
–	definiuje pojęcie: osad;
–	zapisuje wzory sumaryczne wodorotlenków: Al(OH)3, Cu(OH)2;
–	odczytuje
z tabeli rozpuszczalności wodorotlenków i soli rozpuszczalność danego wodorotlenku;
–	opisuje wygląd wodorotlenku miedzi(II).	–	zapisuje wzory sumaryczne wodorotlenków: Al(OH)3, Cu(OH)2, oraz podaje ich nazwy;
–	opisuje właściwości wodorotlenków wynikające z ich zastosowania;
–	zapisuje równania reakcji otrzymywania wodorotlenku trudno rozpuszczalnego
w formie cząsteczkowej (np. Cu(OH)2);
–	odczytuje równania reakcji otrzymywania wodorotlenku trudno rozpuszczalnego
w formie cząsteczkowej (np. Cu(OH)2).	–	projektuje doświadczenia, w wyniku których można otrzymać wodorotlenek trudno rozpuszczalny
w wodzie (np. Cu(OH)2);
–	wyjaśnia przebieg reakcji strąceniowej;
–	projektuje i przepro- wadza doświadczenie pozwalające otrzymać trudno rozpuszczalne wodorotlenki w reakcjach strąceniowych;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowa- dzanych na lekcji;
–	zapisuje odpowiednie równania reakcji otrzy- mywania wodorotlenków w formie cząsteczkowej.	–	przeprowadza doświadczenia, w wyniku których można otrzymać wodorotlenek trudno rozpuszczalny w wodzie (np. Cu(OH)2);
–	analizuje właściwości fizyczne wodorotlenków zawarte w informacji
w kartach charakterystyk;
–	identyfikuje wodorotlenki na podstawie podanego opisu;
–	podaje przykłady metali, które po połączeniu
z wodą nie pozwolą otrzymać wodorotlenku.	–	przewiduje efekty reakcji chemicznej prowadzącej do otrzymania dowolnego wodorotlenku;
–	projektuje i przeprowadza doświadczenia, w wyniku których można otrzymać dowolny wodorotlenek trudno rozpuszczalny
w wodzie.	

6, 7	Dysocjacja jonowa zasad	–	definiuje pojęcie: dysocjacja elektrolityczna;
–	zapisuje uogólniony schemat dysocjacji elektrolitycznej;
–	podaje przykłady wodorotlenku i zasady;
–	definiuje pojęcia: elektrolit i nieelektrolit;
–	zna pojęcia: jon, kation, anion.	–	wyjaśnia, na czym polega dysocjacja elektrolityczna zasad;
–	rozróżnia pojęcia: wodorotlenek i zasada;
–	podaje przykłady elektrolitu i nieelektrolitu;
–	zna definicję zasad (wg teorii Arrheniusa);
–	zapisuje równania dysocjacji elektrolitycznej zasad pierwiastków
1 grupy.	–	zapisuje równania dysocjacji elektrolitycznej zasad;
–	odczytuje równania dysocjacji elektrolitycznej zasad;
–	wyjaśnia, dlaczego wodne roztwory wodorotlenków przewodzą prąd elektryczny;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji.	–	bezbłędnie zapisuje równania dysocjacji elektrolitycznej zasad;
–	projektuje doświadczenia pozwalające określić odczyn wodnego roztworu.	– projektuje i przeprowadza doświadczenia pozwalające określić odczyn wodnego roztworu.	
8	Podsumowanie działu 1	
9	Sprawdzian	
10, 11	Wzory i nazwy soli	–	definiuje pojęcie: sól;
–	podaje wzór uogólniony soli;
–	wskazuje metal i resztę kwasową;
–	rozpoznaje wzory soli (chlorków, siarczków, azotanów(V), siarczanów(IV), siarczanów(VI), węglanów, fosforanów(V)) i podaje, od jakiego kwasu pochodzą.	–	opisuje budowę soli beztlenowych;
–	zapisuje wzory sumaryczne prostych soli;
–	tworzy nazwy prostych soli na podstawie wzorów sumarycznych;
–	zapisuje wzory sumaryczne prostych soli na podstawie ich nazwy.	–	zapisuje wzory sumaryczne soli;
–	tworzy nazwy soli na podstawie wzorów sumarycznych;
–	zapisuje wzory sumaryczne soli na podstawie ich nazwy.	–	wyjaśnia sposób powstawania wiązań jonowych;
–	zapisuje bezbłędnie wzory sumaryczne soli;
–	tworzy bezbłędnie nazwy soli na podstawie wzorów sumarycznych;
–	zapisuje bezbłędnie wzory sumaryczne soli na podstawie ich nazwy.	– stosuje bezbłędną nomenklaturę soli.	
12	Dysocjacja jonowa soli	–	definiuje pojęcie: dysocjacja elektrolityczna;
–	zapisuje uogólniony schemat dysocjacji elektrolitycznej;
–	odczytuje dane z tabeli rozpuszczalności soli
i wymienia sole rozpuszczalne
i nierozpuszczalne w wodzie;
–	definiuje pojęcia: elektrolit, nieelektrolit;
–	zna pojęcia: jon, kation, anion;
–	rozpoznaje kationy i aniony;
–	zapisuje prosty przykład równania dysocjacji wybranej soli.	–	opisuje, na czym polega dysocjacja elektrolityczna soli;
–	nazywa jony (proste przykłady) powstałe w wyniku dysocjacji;
–	przewiduje (na podstawie tabeli rozpuszczalności) rozpuszczalność soli
w wodzie;
–	zapisuje równania dysocjacji elektrolitycznej prostych soli (chlorków, siarczków, azotanów(V), siarczanów(IV), siarczanów(VI), węglanów, fosforanów(V)).	–	wyjaśnia, na czym polega dysocjacja elektrolityczna soli;
–	nazywa jony;
–	zapisuje równania dysocjacji elektrolitycznej soli;
–	tłumaczy, dlaczego wodne roztwory soli przewodzą prąd;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji.	–	zapisuje i odczytuje równania dysocjacji elektrolitycznej soli;
–	projektuje doświadczenia pozwalające zbadać rozpuszczalność
soli w wodzie i ich przewodnictwo.	–	bezbłędnie zapisuje i odczytuje równania
dysocjacji elektrolitycznej soli;
–	projektuje i przeprowadza doświadczenia pozwalające zbadać rozpuszczalność
soli w wodzie i ich przewodnictwo.	

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
13	Reakcje zobojętniania	–	definiuje pojęcie: reakcja zobojętniania;
–	odróżnia zapis cząsteczkowy od zapisu jonowego;
–	zapisuje równania reakcji zobojętniania
w formie cząsteczkowej na przykładzie HCl + NaOH;
–	zapisuje równania reakcji zobojętniania w formie jonowej na przykładzie HCl + NaOH.	–	wyjaśnia przebieg reakcji zobojętniania na przykładzie HCl + NaOH jako jednej z metod otrzymywania soli;
–	zapisuje równania reakcji zobojętniania w formie cząsteczkowej;
–	zapisuje równania reakcji zobojętniania w formie jonowej (proste przykłady).	–	projektuje dowolne doświadczenie pozwalające zobrazować proces zobojętniania jako jedną z metod otrzymywania soli;
–	planuje doświadczenie dotyczące otrzymywania soli z wybranych substratów;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	zapisuje równania reakcji zobojętniania
w formach cząsteczkowej i jonowej z dobraniem współczynników stechiometrycznych;
–	odczytuje proste równania reakcji zobojętniania.	–	przeprowadza doświadczenie pozwalające zobrazować reakcję zobojętniania na przykładzie HCl + NaOH;
–	wyjaśnia, jaką rolę pełni wskaźnik kwasowo-
-zasadowy w reakcji zobojętniania;
–	bezbłędnie zapisuje równania reakcji zobojętniania
w formach cząsteczkowej i jonowej z dobraniem współczynników stechiometrycznych;
–	odczytuje równania reakcji zobojętniania.	–	projektuje i przeprowadza doświadczenie pozwalające zobrazować dowolną reakcję zobojętniania;
–	bezbłędnie odczytuje równania reakcji zobojętniania.	
14, 15,
16	Metody otrzymywania soli	–	rozpoznaje wzory soli;
–	zapisuje wzory sumaryczne prostych soli;
–	tworzy nazwy prostych soli;
–	wymienia słownie wszystkie metody otrzymywania soli;
–	podaje przykłady równań reakcji wszystkich metod otrzymywania soli.	– zapisuje proste równania reakcji otrzymywania soli w formie cząsteczkowej: metal + niemetal, tlenek metalu + tlenek niemetalu, wodorotlenek + tlenek niemetalu, metal + kwas, tlenek metalu + kwas, wodorotlenek + kwas.	–	zapisuje równania reakcji otrzymywania soli:
metal + niemetal, tlenek metalu + tlenek niemetalu, wodorotlenek + tlenek niemetalu, metal + kwas, tlenek metalu + kwas, wodorotlenek + kwas;
–	proponuje metody otrzymywania soli, zapisując odpowiednie równania reakcji;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowa- dzanych na lekcji.	–	proponuje wszystkie możliwe metody otrzymywania soli, zapisując odpowiednie równania reakcji;
–	projektuje doświadczenia pozwalające zobrazować otrzymywanie soli wymienionymi metodami;
–	przewiduje obserwacje
i wnioski do doświadczeń, w których otrzymujemy sole.	–	przeprowadza doświadczenia, w wyniku których można otrzymać sole wymienionymi metodami;
–	weryfikuje przedstawione hipotezy otrzymywania soli wybranymi metodami.	
17, 18	Reakcje strąceniowe	–	wyjaśnia pojęcie: reakcja strąceniowa;
–	wyjaśnia pojęcie: osad;
–	pisze wzory sumaryczne i nazwy systematyczne prostych soli;	–	wskazuje, które jony znajdują się w roztworze, a które powodują strącanie się osadu;
–	potrafi wyjaśnić, na czym polegają reakcje strąceniowe;	–	projektuje doświadczenia obrazujące reakcje strąceniowe;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;	– zapisuje bezbłędnie równania reakcji otrzy- mywania soli trudno rozpuszczalnych i prak- tycznie nierozpuszczalnych w wodzie w formach cząsteczkowej i jonowej;	– projektuje i przeprowadza doświadczenia obrazujące dowolne reakcje strąceniowe.	

		–	podaje ogólny zapis reakcji strąceniowych
w formach jonowej pełnej i jonowej skróconej;
–	potrafi korzystać
z tabeli rozpuszczalności substancji;
–	wymienia po jednym zastosowaniu najważniejszych soli: chlorków, węglanów, azotanów(V), siarczanów(VI)
i fosforanów(V).	– zapisuje równania reakcji otrzymywania prostych soli trudno rozpuszczalnych
i praktycznie nierozpuszczalnych w wodzie w postaci cząsteczkowej;
– wymienia zastosowania najważniejszych soli: chlorków, węglanów, azotanów(V), siarczanów(VI)
i fosforanów(V).	– zapisuje równania reakcji otrzymywania soli trudno rozpuszczalnych
i praktycznie nierozpuszczalnych w wodzie w formach
cząsteczkowej i jonowej;
– przewiduje (na podstawie tabeli rozpuszczalności) przebieg reakcji strąceniowych lub wskazuje, że dana reakcja nie zachodzi.	– odszukuje
w kartach charakterystyk zastosowania soli wskazanych przez nauczyciela.		
19, 20	Podsumowanie działu 2	
21	Sprawdzian	
22	Węgiel, źródła węglowodorów	–	definiuje pojęcie: chemia organiczna;
–	podaje przykłady związków organicznych;
–	wymienia nazwy pierwiastków wchodzących w skład produktów pochodzenia organicznego;
–	definiuje pojęcie: węglowodory;
–	wymienia naturalne źródła węglowodorów;
–	wymienia nazwy produktów destylacji ropy naftowej.	–	tłumaczy, czym są związki organiczne;
–	opisuje wygląd naturalnych źródeł węglowodorów;
–	opisuje produkty destylacji ropy naftowej;
–	dzieli związki na organiczne i nieorganiczne.	–	wyjaśnia, na czym polega proces destylacji;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	wskazuje zastosowania produktów destylacji ropy naftowej.	–	identyfikuje produkt destylacji ropy naftowej po informacjach o jego właściwościach fizycznych i chemicznych;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać skład pierwiastkowy produktów pochodzenia organicznego.	–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać właściwości produktów destylacji ropy naftowej;
–	przeprowadza doświadczenie pozwalające zbadać skład pierwiastkowy produktów pochodzenia organicznego.	
23	Alkany	–	definiuje pojęcia: węglowodory
nasycone, węglowodory nienasycone;
–	dokonuje podziału na alkany, alkeny i alkiny;
–	zna wzór ogólny szeregu homologicznego alkanów;
–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory sumaryczne alkanów;
–	podaje nazwy alkanów o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce.	–	odróżnia węglowodory nasycone od węglowodorów nienasyconych;
–	odróżnia wzory strukturalne od wzorów półstrukturalnych
i grupowych;
– zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne alkanów o łańcuchach prostych
do 5 atomów węgla w cząsteczce.	–	tworzy wzór ogólny szeregu homologicznego alkanów na podstawie wzorów kolejnych alkanów;
–	wyjaśnia, czym są węglowodory nasycone i jak je rozpoznać.	– bezbłędnie ustala wzór sumaryczny, rysuje wzory strukturalny
i półstrukturalny wybranego alkanu
o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce.		

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
24	Metan i etan	–	zna wzór ogólny alkanów;
–	zapisuje wzory sumaryczne metanu i etanu;
–	rysuje wzory strukturalne metanu i etanu;
–	zna pojęcia: spalanie całkowite, spalanie niecałkowite;
–	wymienia podstawowe zastosowania alkanów.	– wymienia podobieństwa i różnice dotyczące właściwości metanu
i etanu;
–	wyjaśnia pojęcia: spalanie całkowite, spalanie niecałkowite;
–	zna typy spalania
i dokonuje ich podziału;
–	zapisuje równania reakcji spalania alkanów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	opisuje zastosowania alkanów.	– na podstawie obserwacji i materiałów źródłowych podaje podobieństwa
i różnice dotyczące metanu i etanu;
–	tłumaczy, na czym polega ograniczony dostęp
tlenu podczas spalania niecałkowitego;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowa- dzanych na lekcji;
–	zapisuje i uzupełnia równania reakcji spalania alkanów do 5 atomów węgla w cząsteczce;
–	korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk)
zaproponowanych przez nauczyciela.	–	projektuje doświadczenie
– obserwację pozwalającą porównać właściwości fizyczne metanu i etanu;
–	na podstawie właściwości wyjaśnia zastosowania alkanów;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać palność metanu i etanu
z rozróżnieniem rodzajów spalania.	–	korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk) wybranych samodzielnie;
–	bezpiecznie przeprowadza doświadczenie pozwalające zbadać palność metanu i etanu
z rozróżnieniem na rodzaje spalania.	
25	Właściwości
i zastosowanie alkanów	–	wskazuje stan skupienia wybranych alkanów
do 5 atomów węgla
w cząsteczce w podanych warunkach
–	podaje przykłady alkanów z życia codziennego;
do 5 atomów węgla w cząsteczce;
–	zna różne typy spalania alkanów;
–	wymienia podstawowe zastosowania alkanów.	–	wskazuje stan skupienia wybranego alkanu
w podanych warunkach;
–	podaje przykłady alkanów z życia codziennego;
–	odczytuje z tabeli wartości temperatur topnienia
i temperatur wrzenia, określając stan skupienia alkanu − opisuje typy spalania alkanów;
–	zapisuje równania reakcji spalania alkanów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	opisuje zastosowania alkanów.	–	tłumaczy zależności pomiędzy długością łańcucha węglowego alkanów a ich właściwościami fizycznymi;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk)
zaproponowanych przez nauczyciela.	–	projektuje doświadczenie pozwalające na obserwację płomienia spalanego alkanu;
–	potrafi zaprojektować doświadczenie pozwalające zbadać rozpuszczalność wybranego alkanu
w wodzie;
–	odczytuje równania reakcji spalania alkanów do 5 atomów węgla
w cząsteczce.	–	przeprowadza doświadczenie pozwalające zbadać rozpuszczalność wybranego alkanu
w wodzie;
–	przeprowadza doświadczenie pozwalające na obserwację płomienia spalanego alkanu.	
26	Alkeny	– definiuje pojęcia: węglowodory
nasycone, węglowodory nienasycone;	– zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne alkenów
o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;	– zapisuje i uzupełnia równania reakcji spalania alkenów do 5 atomów węgla w cząsteczce;	–	na podstawie właściwości wyjaśnia zastosowania etenu;
–	tłumaczy, na czym polega proces polimeryzacji;	– projektuje doświadczenie pozwalające zbadać właściwości fizyczne
i właściwości chemiczne polietylenu;	

		–	odróżnia wzory strukturalne węglowodorów nasyconych od wzorów strukturalnych węglowodorów nienasyconych;
–	podaje wzór ogólny szeregu homologicznego alkenów;
–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory sumaryczne alkenów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	podaje nazwy alkenów o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	definiuje pojęcie: polimeryzacja;
–	wymienia podstawowe zastosowania polietylenu.	–	opisuje wygląd etenu;
–	zapisuje równania reakcji spalania alkenów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	wymienia właściwości polietylenu;
–	wymienia zastosowania polietylenu;
–	odróżnia wzory sumaryczne węglowodorów nasyconych od wzorów sumarycznych węglowodorów nienasyconych.	–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	zapisuje równanie reakcji polimeryzacji etenu;
–	opisuje właściwości polietylenu.	–	tłumaczy zastosowania polietylenu, uwzględniając jego właściwości;
–	odczytuje równania reakcji spalania alkenów do 5 atomów węgla
w cząsteczce.	– korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk)
w celu sprawdzenia informacji podanych przez nauczyciela.	
27	Alkiny	–	definiuje pojęcia: węglowodory nasycone, węglowodory nienasycone;
–	odróżnia wzory strukturalne węglowodorów nasyconych od wzorów strukturalnych węglowodorów nienasyconych;
–	podaje wzór ogólny szeregu homologicznego alkinów;
–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory sumaryczne alkinów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	podaje nazwy alkinów o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	wymienia zastosowanie etynu;
–	wymienia zastosowania alkinów.	–	zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne alkinów
o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	opisuje wygląd etynu;
–	zapisuje równania reakcji spalania alkinów do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	odróżnia wzory sumaryczne węglowodorów nasyconych od wzorów sumarycznych węglowodorów nienasyconych.	–	opisuje zastosowanie etynu;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	zapisuje i uzupełnia równania reakcji spalania alkinów do 5 atomów węgla w cząsteczce;
–	opisuje zastosowania alkinów.	–	na podstawie właściwości wyjaśnia zastosowania etynu;
–	opisuje metodę otrzymywania etynu z karbidu;
–	odczytuje równania reakcji spalania alkinów do 5 atomów węgla
w cząsteczce.	– projektuje doświadczenie pozwalające zbadać właściwości fizyczne
i właściwości chemiczne acetylenu;
– korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk)
w celu sprawdzenia informacji podanych przez nauczyciela.	

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
28	Właściwości węglowodorów	–	podaje przykłady właściwości chemicznych;
–	opisuje wygląd wody bromowej;
–	odróżnia wzory strukturalne węglowodorów nasyconych od wzorów strukturalnych węglowodorów nienasyconych.	–	wyjaśnia, czym są właściwości chemiczne;
–	odróżnia wzory sumaryczne węglowodorów nasyconych od wzorów sumarycznych węglowodorów nienasyconych.	–	tłumaczy, jak odróżnić węglowodór nasycony od węglowodoru nienasyconego;
–	porównuje właściwości węglowodorów nasyconych
i nienasyconych;
– podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji.	–	projektuje doświadczenie pozwalające odróżnić węglowodór nasycony od węglowodoru nienasyconego;
–	wskazuje na różnice
w budowie i właściwo- ściach węglowodorów nasyconych i nienasyco- nych;
–	wyjaśnia przyczyny większej reaktywności węglowo- dorów nienasyconych
w porównaniu do węglowo- dorów nasyconych.	– przeprowadza doświadczenie pozwalające odróżnić węglowodór nasycony od węglowodoru nienasyconego.	
29	Podsumowanie działu 3	
30	Sprawdzian	
31	Alkohole	–	definiuje pojęcie: pochodne węglowodorów;
–	definiuje pojęcie: alkohole;
–	nazywa grupę funkcyjną alkoholi;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład alko- holi monohydroksylowych;
–	podaje wzór ogólny szeregu homologicznego alkoholi;
–	podaje nazwy syste- matyczne i zwyczajowe alkoholi o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla w cząsteczce.	–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory alkoholi do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	opisuje budowę alkoholi monohydroksylowych;
–	wyjaśnia pojęcie: grupa funkcyjna;
–	opisuje i wskazuje grupę funkcyjną alkoholi;
–	odróżnia alkohole mono- od polihydroksylowych.	–	wyjaśnia, jak rozpoznać pochodne węglowodorów;
–	zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne alkoholi
o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	rozróżnia nazwy systematyczne i nazwy zwyczajowe.	– tłumaczy, jak zapisać wzory strukturalne
i półstrukturalne alkoholi o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
– tłumaczy, za co odpowiada grupa funkcyjna.		
32	Metanol i etanol	–	podaje wzór ogólny szeregu homologicznego alkoholi;
–	podaje wzory sumaryczne metanolu i etanolu;
–	zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne metanolu i etanolu;	–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory metanolu i etanolu;
–	opisuje właściwości fizyczne metanolu
i etanolu;
– zapisuje równania reakcji spalania metanolu
i etanolu;	–	porównuje właściwości metanolu i etanolu;
–	zapisuje równania reakcji spalania alkoholi;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowa- dzanych na lekcji;
–	porównuje zastosowanie metanolu i etanolu.	–	projektuje doświadczenia pozwalające zbadać właściwości fizyczne metanolu i etanolu;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać palność metanolu
i etanolu.	– przeprowadza doświad- czenia pozwalające zbadać właściwości fizyczne metanolu
i etanolu;
– przeprowadza doświad- czenia pozwalające zbadać palność metanolu i etanolu.	

		– wymienia właściwości fizyczne metanolu
i etanolu;
–	wymienia zastosowanie metanolu i etanolu;
–	wymienia negatywne skutki działania metanolu i etanolu na organizm ludzki.	–	opisuje zastosowanie metanolu i etanolu;
–	opisuje negatywne skutki działania metanolu
i etanolu na organizm ludzki.				
33	Glicerol	– podaje przykład alkoholu mono-
i polihydroksylowego;
–	podaje wzór sumaryczny i możliwe nazwy glicerolu;
–	wymienia pierwiastki wchodzące
w skład alkoholi polihydroksylowych;
–	wymienia zastosowania glicerolu.	–	odróżnia alkohole mono- od polihydroksylowych;
–	tłumaczy, czym się różnią alkohole mono- od polihydroksylowych;
–	podaje wzór grupowy glicerolu;
–	zapisuje równania reakcji spalania glicerolu;
–	wymienia właściwości glicerolu;
–	opisuje zastosowania glicerolu.	–	bada i opisuje właściwości glicerolu;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji.	–	korzysta z materiałów źródłowych (podręcznik, tablice chemiczne, karty charakterystyk) w celu odszukania właściwości glicerolu;
–	projektuje doświadczenie pozwalające zbadać wybrane właściwości glicerolu.	– przeprowadza doświadczenie pozwalające zbadać wybrane właściwości glicerolu.	
34	Kwasy karboksylowe	–	podaje definicję kwasów karboksylowych;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład kwasów karboksylowych;
–	nazywa grupę funkcyjną kwasów karboksylowych;
–	zna wzór ogólny szeregu homologicznego kwasów karboksylowych;
–	zna wzory kwasów karboksylowych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	podaje nazwy syste- matyczne i zwyczajowe kwasów karboksylowych o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	wymienia kwasy karboksylowe występujące w przyrodzie (np. kwasy: mrówkowy, szczawiowy, cytrynowy);
–	wymienia zastosowania kwasów karboksylowych występujących w przyrodzie.	–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory kwasów karboksylowych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne
kwasów karboksylowych o łańcuchach prostych do 5 atomów węgla
w cząsteczce;
–	opisuje i wskazuje grupę funkcyjną kwasów karboksylowych;
–	opisuje zastosowania kwasów karboksylowych występujących
w przyrodzie.	–	porównuje zastosowania kwasów karboksylowych występujących
w przyrodzie;
–	opisuje kwasy karboksylowe występujące w przyrodzie (np. kwasy: mrówkowy, szczawiowy, cytrynowy).	–	tłumaczy, jak na podstawie wzoru ogólnego
ustalić wzory kwasów karboksylowych;
–	porównuje zastosowania i właściwości fizyczne kwasów karboksylowych występujących
w przyrodzie.		

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
35	Kwas metanowy i kwas etanowy	–	podaje wzór ogólny szeregu homologicznego kwasów karboksylowych;
–	zna wzory sumaryczne kwasów metanowego i etanowego;
–	podaje nazwy zwyczajowe kwasów metanowego
i etanowego;
– wymienia właściwości fizyczne kwasów metanowego i etanowego.	–	ustala na podstawie wzoru ogólnego wzory kwasów metanowego i etanowego;
–	zapisuje wzory strukturalne i półstrukturalne kwasów metanowego i etanowego;
–	opisuje właściwości fizyczne kwasów metanowego i etanowego;
–	zapisuje równania reakcji kwasu etanowego
z metalami.	–	porównuje właściwości fizyczne kwasu metanowego i kwasu etanowego;
–	bada odczyn wodnego roztworu kwasu etanowego − pisze równanie dysocjacji kwasu etanowego;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	zapisuje równania reakcji kwasu etanowego
z wodorotlenkami i tlenkami metali.	–	porównuje właściwości chemiczne kwasu metanowego i kwasu etanowego;
–	projektuje doświadczenia pozwalające zbadać właściwości chemiczne kwasu etanowego (reakcja tego kwasu
z wodorotlenkami, tlenkami metali, metalami).	– przeprowadza doświadczenia pozwalające zbadać właściwości chemiczne kwasu etanowego (reakcja tego kwasu
z wodorotlenkami, tlenkami metali, metalami).	
36	Długołańcuchowe kwasy karboksylowe	–	definiuje pojęcie: długołańcuchowe kwasy karboksylowe;
–	zna pojęcie: kwasy tłuszczowe;
–	dokonuje podziału długołańcuchowych kwasów karboksylowych na nasycone
i nienasycone;
– podaje nazwy i wzory kwasów tłuszczowych nasyconych (palmitynowego, stearynowego)
i nienasyconego (oleinowego);
–	wymienia właściwości fizyczne (barwa, stan skupienia, gęstość, rozpuszczalność w wodzie, rozpuszczalność w nafcie);
–	wymienia podstawowe właściwości chemiczne (np. zapach);
–	definiuje pojęcie: mydła.	– wyjaśnia, co oznacza podział długołańcuchowych
kwasów karboksylowych na nasycone
i nienasycone;
– rysuje wzory półstrukturalne kwasów tłuszczowych nasyconych (palmitynowego, stearynowego)
i nienasyconego (oleinowego);
–	opisuje właściwości fizyczne (barwa, stan skupienia, gęstość, rozpuszczalność w wodzie, rozpuszczalność w nafcie);
–	wymienia właściwości chemiczne (reakcja
z wodą bromową, reakcja z wodorotlenkiem sodu, palność – spalanie, odczyn);
–	zapisuje równania reakcji spalania długołańcuchowych kwasów karboksylowych.	–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	wymienia właściwości chemiczne (zapach, reakcja z wodą bromową, reakcja z wodorotlenkiem sodu, palność – spalanie, odczyn);
–	opisuje właściwości chemiczne (reakcja
z wodą bromową, reakcja z wodorotlenkiem sodu, palność – spalanie, odczyn);
–	porównuje właściwości fizyczne i chemiczne kwasów tłuszczowych nasyconych (palmity- nowego, stearynowego) i nienasyconego (oleino- wego);
–	zapisuje równania reakcji chemicznych powstawania soli sodowych
i potasowych kwasów tłuszczowych.	– projektuje doświadczenie, które pozwoli odróżnić kwas oleinowy od kwasu palmitynowego lub kwasu stearynowego.	– przeprowadza doświadczenie, które pozwoli odróżnić kwas oleinowy od kwasu palmitynowego lub kwasu stearynowego.	

37	Estry	–	definiuje pojęcie: estry;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład estrów;
–	potrafi zaznaczyć we wzorze grupę estrową;
–	zna pojęcie: reakcja estryfikacji;
–	podaje przykład estru;
–	wymienia właściwości estrów;
–	wymienia zastosowania estrów.	–	zapisuje schemat przebiegu reakcji estryfikacji;
–	wyjaśnia, na czym polega reakcja estryfikacji;
–	pisze wzory prostych estrów;
–	zapisuje proste równania reakcji między kwasami karboksylowymi (metanowym, etanowym) i alkoholami (metanolem, etanolem);
–	tworzy nazwy systema- tyczne i nazwy zwyczajowe estrów na podstawie
nazw odpowiednich kwasów karboksylowych (metanowego, etanowego) i alkoholi (metanolu, etanolu);
–	opisuje właściwości estrów.	–	tłumaczy, na czym polega reakcja estryfikacji;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	zapisuje równania reakcji między kwasami karboksylowymi (metanowym, etanowym) i alkoholami (metanolem, etanolem);
–	opisuje zastosowania estrów.	–	bezbłędnie zapisuje równania reakcji między kwasami karboksylowymi (metanowym, etanowym) i alkoholami (metanolem, etanolem);
–	planuje doświadczenie pozwalające otrzymać ester o podanej nazwie;
–	wyjaśnia rolę stężonego kwasu siarkowego(VI)
w reakcji estryfikacji;
–	interpretuje właściwości estrów w kontekście ich zastosowań.	– przeprowadza doświadczenie pozwalające otrzymać ester o podanej nazwie.	
38	Podsumowanie działu 4	
39	Sprawdzian	
40	Tłuszcze	–	definiuje pojęcie: tłuszcze;
–	rysuje wzór ogólny tłuszczu;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład tłuszczów;
–	opisuje wygląd przykładowego tłuszczu;
–	wymienia, na jakie kategorie można sklasyfikować tłuszcze.	–	wyjaśnia, czym są tłuszcze;
–	dokonuje podziału na tłuszcze roślinne i zwierzęce;
–	dokonuje podziału na tłuszcze ciekłe i stałe (względem stanu skupienia);
–	dokonuje podziału na tłuszcze nasycone
i nienasycone (względem charakteru chemicznego);
–	podaje przykłady tłuszczu roślinnego i zwierzęcego (względem pochodzenia);
–	podaje przykłady tłuszczu ciekłego i stałego;
–	podaje przykłady tłuszczu nasyconego i nienasyconego;
–	wymienia właściwości fizyczne tłuszczów (stan skupienia, barwa, temperatura topnienia,
rozpuszczalność, gęstość).	–	opisuje budowę cząsteczki tłuszczu;
–	opisuje właściwości fizyczne tłuszczów (stan skupienia, barwa, temperatura topnienia,
rozpuszczalność, gęstość);
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	wyjaśnia rolę tłuszczów w diecie człowieka.	–	wyjaśnia zachowanie tłuszczu nienasyconego wobec wody bromowej;
–	projektuje doświadczenie pozwalające odróżnić tłuszcz nienasycony od tłuszczu nasyconego.	– przeprowadza doświadczenie pozwalające odróżnić tłuszcz nienasycony od tłuszczu nasyconego.	

Nr	

Temat lekcji	Wymagania na ocenę	
		dopuszczającą	dostateczną	dobrą	bardzo dobrą	celującą	
		Uczeń:	
41	Białka	–	definiuje pojęcie: aminokwasy;
–	rysuje wzór cząsteczki glicyny;
–	rysuje wzór ogólny aminokwasów;
–	definiuje pojęcie: wiązanie peptydowe;
–	definiuje pojęcie: białka;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład białek;
–	definiuje proces denaturacji i proces koagulacji.	–	opisuje budowę cząsteczki glicyny;
–	opisuje wybrane właściwości fizyczne
i właściwości chemiczne glicyny;
–	zapisuje równanie reakcji kondensacji dwóch aminokwasów;
–	opisuje powstawianie wiązania peptydowego;
–	opisuje, czym są białka;
–	wymienia czynniki, które wywołują denaturację
i koagulację białek;
– wyjaśnia, na czym polega proces denaturacji i proces koagulacji.	–	tłumaczy, jak powstaje wiązanie peptydowe;
–	opisuje różnice
w przebiegu denaturacji i koagulacji białek;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	wyjaśnia rolę białek w diecie człowieka.	–	bada zachowanie białka pod wpływem ogrzewania, etanolu, kwasów, zasad, soli metali ciężkich
(np. CuSO4) i chlorku sodu;
–	projektuje doświadczenia pozwalające wykryć obecność białka za pomocą stężonego roztworu kwasu azotowego(V).	– przeprowadza doświadczenia pozwalające wykryć obecność białka za pomocą stężonego roztworu kwasu azotowego(V) w różnych produktach spożywczych.	
42	Cukry	–	definiuje pojęcie: cukry;
–	wymienia pierwiastki wchodzące w skład cukrów;
–	podaje wzór sumaryczny glukozy;
–	podaje wzór sumaryczny fruktozy;
–	podaje wzór sumaryczny sacharozy;
–	podaje przykłady występowania skrobi
i celulozy w przyrodzie;
– podaje wzory sumaryczne skrobi i celulozy.	–	klasyfikuje cukry na proste (glukoza, fruktoza) i złożone (sacharoza, skrobia, celuloza);
–	opisuje wybrane właściwości fizyczne (rozpuszczalność, wygląd) glukozy i fruktozy;
–	wymienia zastosowania glukozy i fruktozy;
–	opisuje wybrane właściwości fizyczne (rozpuszczalność, wygląd) sacharozy;
–	wskazuje zastosowania sacharozy;
–	opisuje znaczenie
i zastosowania skrobi i celulozy.	–	opisuje zastosowania glukozy i fruktozy;
–	bada wybrane właściwości fizyczne (rozpuszczalność, wygląd) glukozy i fruktozy;
–	bada wybrane właściwości fizyczne (rozpuszczalność, wygląd) sacharozy;
–	wymienia różnice we właściwościach fizycznych (rozpuszczalność, wygląd) skrobi i celulozy;
–	podaje obserwacje do doświadczeń przeprowadzanych na lekcji;
–	porównuje właściwości poznanych cukrów;
–	wyjaśnia rolę cukrów w diecie człowieka.	–	projektuje doświadczenia pozwalające wykryć obecność skrobi za pomocą roztworu jodu
w etanolu w różnych produktach spożywczych;
–	porównuje budowę poznanych cukrów.	– przeprowadza doświadczenia pozwalające wykryć obecność skrobi za pomocą roztworu jodu w etanolu w różnych
produktach spożywczych.	
43	Podsumowanie działu 5	
44	Sprawdzian